Ukażę Ci w pełnej krasie etymologię „kraski”. Jeśli sądzisz, że nazwa tego ptaka ma coś wspólnego z przywołanym tu słowem „krasa”, to możesz mieć rację. Ale możesz też nie mieć.
Czy wilga wieszczy wilgoć?
Czy to prawda, że wilga zawdzięcza swoje imię umiejętności przepowiadania wilgotnych dni? Skąd się wzięła naukowa nazwa wilgi? Co ma wilga wspólnego z kotem, fletem, świstakiem i Zofią? Odpowiedzi szukaj w artykule.
Świetlana przeszłość rysia
„Ryś” okazał się kocim indywidualistą. Zboczył z wytyczonej ścieżki, by pomieszać szyki etymologom. Ale ci się nie dali zbić z tropu i odkryli, że przeszłość „rysia” lśni jasnym światłem, mimo że jego krewnym jest sam „Lucyfer”.
Narwal — śmiertelnie poważne imię
Mroczną etymologię ma nazwa narwala. Łączą ją ze słowiańskimi nazwami trupa, mogiły czy dusz nieochrzczonych dzieci.
Zamotane, mroczne, włochate i zaczarowane — czyli etymolog w lepidopterium
Motyl się mota, ćma się brata z ciemnością, gąsienica – z wąsami, a poczwarka jest efektem czarów (natury). A Ty daj się porwać czarowi etymologii!
Wiewiórka — pradawna „wiercipięta”
Nasi odlegli praindoeuropejscy przodkowie językowi uznali, że wiewiórkę najlepiej charakteryzuje jej ruchliwość, dlatego nazwę tego zwierzątka utworzyli od tego samego rdzenia, który dał „wiertarkę”.
Węgorz — rybi wąż z protezą
Nasi praprzodkowie uważali węgorze nie za ryby, ale za wodne węże. Takie przekonanie wiązało się nie tylko z wężowatym wyglądem tych ryb, ale także z ich umiejętnością pełzania po lądzie i ich toksycznymi właściwościami.
Czy słoń był kiedyś lwem?
Krążą plotki, że nasi słowiańscy przodkowie językowi przypisali słoniowi przez pomyłkę turkijską nazwę lwa i przekształcili ją po swojemu na skutek wtórnego skojarzenia z rodzimym słowem kontynuowanym w polszczyźnie przez „osłonić”.
Salamandra — ognista „dżdżownica”
Salamandra lubi deszcz: w wilgotne dni opuszcza swoje ukrycie i łatwo ją wtedy spotkać. Odzwierciedlają to południowosłowiańskie nazwy tego płaza, wywodzące się od słów oznaczających deszcz lub wilgoć. My od deszczu nazwaliśmy inne zwierzątko – dżdżownicę.
O czym brzęczą pszczoła i truteń?
„Pszczoła” była pierwotnie „pczołą”. Forma z dodatkowym „sz” pojawiła się na Mazowszu i upowszechniła w innych regionach Polski w drugiej połowie XVI wieku, ale Mikołaj Rej z Nagłowic – pisarz małopolskiego pochodzenia – używał wyłącznie postaci z nagłosem „pcz”.
Żubr — zmodyfikowany fonetycznie
Na żubra mówiono niegdyś zubr, ząbr i ząbrz. Uczeni, którzy zjedli zęby na etymologizowaniu, sądzą, że w nazwach tego zwierza tkwi „ząb”.
Jak pisklę zostało ptakiem
Etymologia słowa „ptak” wskazuje na to, że pierwotnie było ono używane w stosunku do młodych ptaków, piskląt.