te znane i nieznane, rodzime i obce
Zoolodzy uznali, że nazwa „balizaur” – brzmiąca, jak gdyby odnosiła się do dinozaura z Bali – nie jest odpowiednim określeniem dla azjatyckiego krewnego naszego borsuka, i zmienili ją na… „balizuara”. Jak się okazuje, owa „kosmetyczna” zmiana podyktowana była etymologią tego słowa.
Jeśli masz u pyska bujne wąsiska, to zwać cię sznaucerem będą ludziska.
Sile i rozmiarom albo funkcji stróża zawdzięcza mastif swoją nazwę.
Nie łaj łajki, że szczeka. Taką ma naturę, co potwierdza jej nazwa.
„Chart” etymologom psikusy płata, wciąż nie mają pewności co do jego rodowodu. Za to nazwa charta długowłosego – „borzoj” – okazała się bardzo, bardzo prosta do objaśnienia.
Choć współczesne pudle nie wyglądają, jakby lubiły taplać się w kałuży, to z kałużą – tą angielską – mają wiele wspólnego.
Basseta nie nazwano tak dlatego, że basem szczeka, ale dlatego, że jest niski – jak bas.
Etymolodzy wskazali wiele tropów prowadzących do przodka „psa”, ale nie wiedzą, który z nich jest właściwy. Łączą go to z pradawną nazwą zwierzęcia domowego lub owcy, to z „pstrągiem”, to z „pisuarem”. Ale nie psioczmy, przynajmniej teraz możemy przebierać w hipotezach.
Wieloryb to nie wielka ryba. Ale tym tropem poszli nasi przodkowie, tłumacząc niemiecką nazwę tego stworzenia.
W „kaszalocie” nie ma „kaszy” ani „lotu”. Za to jest portugalska ‘wielka pała’.
Odmawiamy pawianowi urody, co znalazło odzwierciedlenie w jego nazwie.
Artur i Urszula mogą przybić piątkę ursonowi – jak ziomkowi. Dlaczego? Bo ich imiona mają wspólnego przodka!