Kormoran — kruk mórz

„Już kormorany odleciały stąd…” ♪♪♪ Nieee! Przyleciały. I zostaną tu na zawsze, żeby opowiadać, skąd wzięły swoje imię.

Etymologia słowa KORMORAN

  • Zapożyczenie z francuskiego cormoran ‘kormoran’, które rozwinęło się ze starofrancuskiego cormare(n)g.
  • Starofrancuskie cormare(n)g interpretowane jest jako złożenie corp ‘kruk’ + marenc ‘morski’, kontynuujące łacińskie corvus marinus o tym samym znaczeniu.
  • Znaczenie etymologiczne: ‘kruk morski’.
  • Według innej hipotezy francuskie cormoran rozwinęło się z corp ‘kruk’ i bretońskiego morvran ‘kormoran’, które pochodzi od mor ‘morze’ i bran ‘wrona’. Istnieje też przypuszczenie, że drugi człon -moran jest efektem kontaminacji z bretońskim morvran.
  • Nazwa ptaka nawiązuje do jego ciemnego, „kruczego” upierzenia i miejsca występowania.
Etymologiczne znaczenie słowa „kormoran” to ‘kruk morski’.

Bibliografia:

  • Donkin T. C. (1864), An Etymological Dictionary of the Romance Languages; Chiefly from the German of Friederich Diez, London–Edinburgh.
  • Klein E. (1966), Etymological Dictionary of the English Language, vol. I, Amsterdam–London–New York.
  • Skeat W. W. (1980), A Concise Etymological Dictionary of the English Language, New York.
  • Sławski F. (1958–1965), Słownik etymologiczny języka polskiego, t. II, Kraków.
  • Williams R. (1865), Lexicon Cornu-Britannicum: A Dictionary of the Ancient Celtic Language of Cornwall…, London.

Ilustracje:

Do zilustrowania artykułu wykorzystałam prace należące do domeny publicznej. Ich autorzy to 1., 3. A. Thorburn; 2. B. Geisler.